این شب ستم ولایتفقیهی، یکی از آن کفهای سیاه روی آب است که خواهد رفت. و آنچه میماند انسانیت خواهد بود و دوستی و مهر و آزادی.
پس پیام این است:
بپراکن سخن عشق به کاشانهی خویش
یاد کن ازگل و از بلبل و پروانهی خویش
بس که تلخی و غم افتاد به دلها ای دوست
پرکن از نغمه سنتور صفا! لانهی خویش
شاد کن هموطن خستهی بیخانهی خویش
ساز برگیر و به رقص آی تو با نغمه و شعر
شور برپا کن از آن شورش رندانهی خویش.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر